Onze eerste hond: Maxie, meer dan een huisdier
Een nieuw leven samen
Ore en ik kwamen in 1997 bij elkaar. Vanaf het begin had Ore het al over een hond. Hij miste gezelschap en droomde van een maatje in huis.
Ik werkte toen fulltime en voelde er eerlijk gezegd weinig voor om vóór en na mijn werk ook nog met een hond naar buiten te moeten. Bovendien kwam Ore uit een warm land en ik vond dat hij eerst maar eens een Nederlandse winter moest meemaken voordat we zo’n beslissing zouden nemen.
Op zoek naar een hond
Een jaar later was het moment daar. We besloten een hond uit het asiel te halen. Dat ging toen nog heel anders dan nu. Geen uitgebreide intakegesprekken of online profielen, maar gewoon naar het asiel in Balgoij.
We liepen langs de kennels, langs honden die ons aankeken, blaften of juist stil bleven zitten. En toen gebeurde het: ik werd als het ware naar één hond toegetrokken. Een zwarte hond, enthousiast, levendig, met een blik die je niet losliet.
Maxie
Dat werd onze Maxie.
Ze groeide uit tot een echte vriend. Max kon goed alleen zijn, maar vooral voor Ore betekende ze alles. Ore had veel heimwee, was alleen in Nederland en Max zorgde ervoor dat hij zich minder alleen voelde.
Hij was degene die altijd met haar naar buiten ging. Die twee waren echt een eenheid. Waar Ore was, was Max – en andersom.
Een hond voor het hele gezin
Ook de kinderen waren gek op Max, en dat is minstens zo belangrijk. Ze hoorde erbij, gewoon als vanzelfsprekend. Ze was lief, betrouwbaar en altijd aanwezig, zonder zich op te dringen.
Zorgen en operaties
Op een gegeven moment kreeg Max problemen met haar buik. Ze moest geopereerd worden en haar baarmoeder werd verwijderd.
Daarna was ze ook niet meer schijnzwanger. Dat was soms best zielig om te zien: poppetjes die ze beschermde alsof het haar eigen puppy’s waren. Het was aandoenlijk en verdrietig tegelijk.
Afscheid
We hebben Max dertien jaar bij ons mogen hebben.
Toen ze ouder werd, kreeg ze problemen met haar hart en haar maag. Uiteindelijk kreeg ze op een zondagavond een maagbloeding. We moesten haar laten inslapen.
Het verdriet was groot. Maar naast het gemis was er ook dankbaarheid. Dertien jaar lang maakte ze deel uit van ons leven. Dertien jaar vriendschap, trouw en onvoorwaardelijke liefde.
Voor altijd onze eerste
Max was onze eerste hond samen en wie ooit een hond heeft gehad, weet: die blijft altijd in je hart wonen.
Maxie *1997 – † 2011