Ik ken het geheim van Sinterklaas.

Soms beginnen de mooiste momenten zonder dat je het plant. Op 4 december kreeg ik van mijn dochter een cadeau-idee voor mijn kleinzoon Beau. Iets wat hij al heel lang graag wilde hebben. Alleen… het was één dag voor Sinterklaas. Bestellen had geen zin meer; dat zou veel te laat aankomen.

Maar donderdag is opa-dag, dus ik nam de gok.
Eerst naar een winkel in Nijmegen — helaas, uitverkocht.
Dan door naar Arnhem om Beau van school op te halen.

Terwijl ik daar stond te wachten, keek ik nog eens op mijn telefoon. En ja hoor: een winkel in Arnhem had het wél op voorraad. Toen Beau de klas uitkwam, zei ik tegen hem dat we nog even op pad gingen voor een verrassing van Sinterklaas. Hij wist natuurlijk van niets.
Zachtjes zei hij tegen mij: “Ik ken het geheim van Sinterklaas hoor opa”.

In Arnhem ben ik niet bekend, dus het kostte wat zoeken om te parkeren. Maar zodra de auto stond, liepen we snel naar de winkel. En toen hij daar zag wat ik wilde kopen… dát moment was onbetaalbaar.

Beau stond letterlijk te trillen van blijdschap.
Zijn gezichtje — die grote ogen, die pure vreugde — was het mooiste cadeau van de hele dag. Ik zal het nooit meer vergeten.

Op de terugweg moest de doos bij hem opschoot, en kreeg ik uitgebreide verhalen wat hij er mee ging doen.

Maar wat hij niet wist, is dat hij zelf het échte geheim onthulde.
Niet het bestaan van Sinterklaas, maar zijn gezicht.
Die blik vol geluk… dát is het geheim dat elk jaar weer blijft bestaan.