Als vrijwilliger kom ik hier vaak alleen.
Met een bezem, een hark en wat tijd. De begraafplaats in Leuth is geen plek waar je “even snel” iets doet. Het is een plek waar je vanzelf langzamer gaat lopen.
Deze serie van 15 foto’s laat zien hoe de begraafplaats er in de herfst bij ligt.
Blad opruimen is nooit klaar
In aanloop naar Allerheiligen is er al veel blad opgeruimd.
Samen met “Van Alles Wa” zijn de paden weer netjes gemaakt en graven vrijgelegd. Maar de herfst laat zich niet wegwerken. Na een paar dagen ligt er alweer nieuw blad, soms precies op dezelfde plekken.
Dat is geen slordigheid, dat is gewoon hoe het hier gaat.
Werken in stilte
Wat ik waardeer aan dit vrijwilligerswerk is de stilte.
Geen haast, geen geroep. Alleen het geluid van vallend blad, een vogel, mijn eigen voetstappen. Terwijl ik bezig ben, kijk ik anders naar deze plek. Elk graf heeft zijn eigen verhaal, ook al ken ik het niet.
Juist in de herfst voel je dat sterker.
Herfst hoort bij deze plek
De begraafplaats hoeft in deze tijd niet strak of perfect te zijn.
Het blad, de kleuren en het zachte licht horen bij het seizoen Ă©n bij het karakter van deze plek. De herfst maakt zichtbaar dat alles tijdelijk is, maar ook dat daar schoonheid in zit.
Misschien is dat wel waarom ik hier graag ben.
Een moment vastgelegd
De foto’s bij deze blog zijn geen registratie van hoe het “hoort”, maar van hoe het is.
Een plek die meebeweegt met het seizoen, verzorgd waar nodig, maar niet gladgestreken. Gewoon Leuth, in de herfst.
