Een stille sinterklaasmiddag op de begraafplaats van Leuth

Waarom vrijwilligerswerk soms meer betekent dan alleen onkruid wieden

Vanmiddag stond ik weer op de begraafplaats in Leuth, de plek die ik als vrijwilliger meehelp te onderhouden. Het is een bijzondere omgeving — stil, ingetogen, maar nooit leeg. Zelfs wanneer er niemand loopt, hangt er altijd een gevoel van aanwezigheid. Verhalen van mensen die zijn gegaan, maar die in ons dorp nog steeds een plek innemen.

Mijn taak is eenvoudig: onkruid wieden, een pad vrijmaken, een vergeten hoekje weer netjes krijgen. Kleine handelingen, maar voor mij voelt het als iets betekenisvols. Achter ieder graf schuilt een leven, een geschiedenis, iemand die gemist wordt. En juist daarom vind ik het mooi om mee te helpen deze plek verzorgd te houden.

Vandaag werd ik opnieuw herinnerd aan de waarde van dit vrijwilligerswerk.

Terwijl ik bezig was, kwamen er twee jonge mensen het pad op. Ze liepen naar een graf iets verderop en bleven daar lange tijd staan. Niet stil, maar in een zacht, intens gesprek. Je merkte aan alles dat het zwaar was — een gesprek dat je niet zomaar in een woonkamer voert, maar alleen op een plek waar herinneringen en emoties vrij spel hebben.

Uit respect voor hun moment heb ik een ander stuk van de begraafplaats opgezocht. Een begraafplaats is een van de weinige plekken waar mensen zich echt kwetsbaar durven op te stellen. Dat verdient alle ruimte.

Toen ze vertrokken waren, hing er nog even een stille echo van hun gesprek in de lucht. Daarna ben ik weer teruggelopen en heb ik rondom het graf zorgvuldig onkruid verwijderd. Niet omdat iemand het ziet, niet omdat iemand het vraagt, maar omdat het goed voelt om zo’n plek eer aan te doen.

Het zijn juist dit soort momenten — vaak zonder woorden, soms zonder dat mensen weten dat ik er ben — die laten zien waarom dit vrijwilligerswerk zo waardevol is. Het onderhoud van de begraafplaats gaat niet alleen over nette paden en schone randen, maar ook over zorg, respect en verbondenheid.

Misschien doe ik dit werk wel omdat ik zelf weet hoe belangrijk herinneringen zijn. Omdat verdriet zich soms onverwacht laat zien, maar liefde net zo goed. En omdat een rustige, verzorgde plek troost kan geven, ook al is het maar voor even.

Elke keer dat ik de begraafplaats verlaat, voelt het alsof ik iets kleins heb mogen bijdragen aan de rust die daar hangt. Een bijdrage die misschien niemand ziet, maar die voor mij heel veel waarde heeft.