Afscheid van Shelly – ons lieve hondje voor altijd in ons hart

27 december: een dag die alles veranderde

Op 27 december hebben we afscheid moeten nemen van ons geliefde hondje Shelly.
Een dag die pijnlijk was, rauw en die er bij ons diep heeft ingehakt. Nog steeds voelt het onwerkelijk.

Zo blij met haar komst

Op 7 januari 2025 kwam Shelly bij ons. Wat waren we blij met haar.
Ze bracht leven, gezelligheid en zoveel liefde in huis. Vanaf dag één hoorde ze erbij. Ze was ons maatje, ons schatje, ons hondje.

Ineens werd alles anders

In december ging het ineens mis. Shelly kreeg een longontsteking.
We gingen naar de dierenarts: onderzoeken, foto’s, medicijnen – alles wat erbij hoort. In eerste instantie leek de antibiotica goed aan te slaan, maar al snel ging het mis. Een dag later spuugde ze alles uit wat ze at.

Weer terug naar de dierenarts. Ze kreeg een spuitje tegen de misselijkheid, en gelukkig: dat werkte.

Nog zo levendig, maar zo snel moe

Wat het extra moeilijk maakte: Shelly was niet “ziek” zoals je dat verwacht.
Ze wilde nog spelen, was nieuwsgierig en aanwezig. Maar ze was wel heel snel moe. Achteraf gezien waren dat signalen die we toen nog niet volledig konden plaatsen.

Tweede kerstdag naar de kliniek

Op tweede kerstdag in de avond zijn we opnieuw naar de dierenarts gegaan, dit keer naar een kliniek in Arnhem. Daar zagen ze meteen dat Shelly blauwachtig was – een teken van zuurstoftekort.

Het besluit viel snel: Shelly moest blijven en werd in een zuurstofkamer gelegd.
Om 01.00 uur ’s nachts kwamen we thuis… zonder Shelly.
Maar we hadden hoop. Echt.

Hoop en dan het ondenkbare

De volgende ochtend om 10.00 uur belden we de kliniek.
Ze had de nacht goed doorstaan en zat rustig om zich heen te kijken. Dat gaf ons moed.

Om 13.30 uur kwam het volgende telefoontje.
Er was een vermoeden dat er iets mis was met haar hart – mogelijk een tumor. Er zou een scan nodig zijn om zekerheid te krijgen.

En toen, om 15.35 uur, kregen we het telefoontje waar je nooit op hoopt:
Shelly was overleden.

Verdriet, maar ook een beetje vrede

Het is hard. Het is oneerlijk. En het voelt als een enorme klap.
Shelly was nog geen jaar bij ons en we hebben geen echt afscheid kunnen nemen terwijl ze nog leefde.

Wel zijn we meteen naar Arnhem gereden. Daar konden we nog even bij haar zijn en afscheid nemen. Dat was waardevol, maar het is toch anders dan wanneer je haar nog kunt vasthouden terwijl ze leeft.

Toch troosten we ons met één gedachte:
Shelly is in haar slaap overleden.
Dat geeft ons een klein beetje vrede in alle pijn.

Dankbaar voor het laatste jaar

We zijn dankbaar dat we haar het laatste jaar van haar leven alles hebben kunnen geven wat ze nodig had:
liefde, zorg, warmte en een thuis.

Dat pakt niemand ons meer af.

Lieve Shelly, dank je wel voor alles.
Je zit voor altijd in ons hart. 🐾❤️