Poldermomentjes aan het einde van 2025
Het einde van 2025 liep hier anders dan ik had gedacht. Niet dramatisch, niet wereldschokkend, maar gewoon… veel. Van die dingen die zich opstapelen en die je pas later echt voelt. Juist dan merk ik dat vertragen helpt. Even blijven staan. Kijken. Ademhalen. Poldermomentjes.
Stilte die je eerst hoort en dan pas voelt
We namen afscheid van onze lieve Shelly. Dat maakt het huis stiller, op een manier die je niet meteen kunt uitleggen. Haar plek is leeg, maar tegelijk nog heel aanwezig. Soms betrap ik mezelf erop dat ik automatisch kijk of ze er ligt. Dat doet pijn, maar het is ook warm. Want wat hebben we het goed gehad samen. Het gemis blijft, maar het schuurt minder hard dan in het begin.
Mijn lichaam dat even “ho” zei
Rond diezelfde tijd meldde de gordelroos zich. Geen groot drama, maar wel duidelijk aanwezig. Jeuk, pijn, plekken waar je liever niet te lang naar kijkt. Het voelde alsof mijn lichaam zei: nu even niet verder rennen. En eerlijk is eerlijk: het had gelijk.
Als ik hoor wat anderen meemaken, realiseer ik me dat ik geluk heb gehad. Dat relativeert. Maar het blijft een les in luisteren. Niet doorduwen. Niet stoer doen.
Kleine tekenen van vooruitgang
Na bijna drie weken zie ik verschil. Niet overal tegelijk. Sommige plekken worden rustiger, andere lijken hardnekkiger. Eerst vond ik dat lastig. Nu denk ik: dit is blijkbaar hoe het gaat. Geen sprint, maar een langzaam pad.
Langzaam herstel is ook herstel. Dat zinnetje blijft hangen. Het haalt de druk eraf.
Niet alles hoeft opgelost
Ik weet inmiddels waar gordelroos vandaan komt. Van vroeger. Van waterpokken. Van een virus dat ineens weer wakker wordt. Er is een vaccin, maar dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Daar kun je van alles van vinden, maar ondertussen verandert er weinig aan wat nú helpt: mild zijn voor jezelf.
Niet alles hoeft meteen opgelost. Soms is het genoeg om goed te zorgen.
Zinkzalf, kokosolie en een ommetje
Hier zijn het de kleine dingen. Zinkzalf. Kokosolie. Even smeren, even rust. En als het lukt: een ommetje door de polder. Niet ver, niet groots. Gewoon lopen en zien dat alles doorgaat. Dat helpt meer dan je denkt.
Vooruit, maar niet gehaast
Het einde van 2025 was geen hoogtepunt, maar wel een periode waarin ik weer even werd teruggebracht naar de basis. Lichaam. Adem. Aandacht. Misschien past dat precies bij het leven hier. Alles op z’n tijd.
Ik kijk vooruit, met vertrouwen. Het herstel gaat door. De rust komt terug. En de polder ligt er nog steeds. Geduldig. Zoals altijd.